μικρό μήνυμα

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Δεν έχει άλλη γέφυρα, δύο θλιβεροί κύκνοι πλέουν προς τα κάτω στο ποτάμι, ένα κορίτσι σκύβει στην όχθη, οι άκρες των μαλλιών του βρέχονται, το νερό είναι βρώμικο, μα δεν τη νοιάζει, δουλεύει στο μπαρ, εκεί οι μυρωδιές ανακατεύονται όπως ακριβώς τα φθηνά υλικά για ένα μέτριο ποτό, καπνίζει αφηρημένη, ξεπλένει τα χέρια της από κάτι, εγώ, χαρούμενη, λέω, ας μην είναι αλλιώς, ας είναι έτσι κι ας έρθεις επιτέλους, βαρέθηκα τις μοναχικές βόλτες, σ’ αυτή την γκρίζα πόλη, με το ροζ ουρανό που ανθίζει γεμάτος ανώτερα συναισθήματα, προτιμώ να μπω σε ένα αμάξι μαζί σου και να οδηγήσουμε προς το ουράνιο τόξο, θα έχουμε τα όνειρα ασφαλή σε παιδικό καθισματάκι πίσω και ανοιχτά παράθυρα απ’ όπου θα ελευθερώνουμε σήματα καπνού για τους συνοδοιπόρους που ακολουθούν και γι’ αυτούς που χάθηκαν και γίνανε ίχνη, εκκλησάκια, κεριά ή ούτε καν. Ας έρθεις, μια μέρα θα ‘ναι, μια Τρίτη, ένα τίποτα. Λέξεις που πέφτουν ήσυχες και διαλύονται σαν κόκκοι αλατιού μέσα σε υγρά συναισθήματα.

βερ. ’12, θ.