κόκκινο πανί

29782656

“μια σκηνή για την παράσταση τ’ουρανού

και κάθε ακροατήριο περαστικό”

    Ποδηλάτισσα πάνω από δεκαετία και μετρώντας τα αντίστοιχα σχεδόν έτη όπου η ανάγκη υποστήριξης που κάλυπταν οι βοηθητικές ροδίτσες είχε παρέλθει, δεν είχα χάσει ποτέ μου τον προσανατολισμό ούτε και τον έλεγχο του τιμονιού μου. Θέλω να πω, φαινόταν εντελώς απίθανο να έχω κάνει λάθος στην αγαπημένη διαδρομή όλων μου, απ’ όσο θυμάμαι, των ηλικιών που απλωνόταν εδώ και χρόνια αμέριμνη σε μία έκταση από το σπίτι ως το αλσύλλιο με την ονομασία τα χίλια δέντρα, ονομασία που υποδήλωνε -μεταξύ άλλων- ότι κάποιος τα μέτρησε,   επειδή ήμουν αφηρημένη ή επειδή ξέχασα το πρόσωπο της αγαπημένης αυτής διαδρομής ή επειδή δεν μπόρεσα να ξεχωρίσω μία παραπλανητική προσθήκη ή κάποια τρομαχτική φθορά που αλλοίωνε την οικειότητα του τοπίου που μέχρι τη στιγμή εκείνη εμπιστευόμουν τυφλά ως πυξίδα, αλλά το έπραξα, εννοώ σαφώς έστριψα λάθος και όπως ήταν αναμενόμενο πήγαν όλα λάθος, το λάθος πάντα υφίσταται ως ενδεχόμενο, αυτό το γνωρίζω, και δεν θα μπορούσα, επαναλαμβάνω, να έχω μπερδευτεί έτσι απαράδεκτα απερίσκεπτη, αλλά το έπραξα.   

                 Την ώρα εκείνη, δεν θα μπορούσα επίσης παρά να γράφω ένα ποίημα από τη μαμά μου και για τη μαμά μου μέσα στο κεφάλι μου, το οποίο πήγαινε ως εξής:

012-001

“Η μαμά μου ξέρει να ξεχωρίζει

τα φύλλα των δυόσμων

από των μαϊντανών

είναι όμορφη

σαν την Ωραία 

Κοιμωμένη των Αγράφων

είναι πικρή σαν καρύδι

αγκαθερή σαν κάστανο

και θρεπτική σαν αστέρι της αυγής

γκρεμίζει το σπίτι και μετά το ξαναφτιάχνει

γιατί είναι ο Μέγας Συγυριστής

στη θέση της καρδιάς έχει ένα καταψύχτη

που η κοιλιά του δεν γουργουρίζει ποτέ”

012-001

Γνωρίζω ότι αυτό δεν αποτελεί επιχείρημα προς καμία κατεύθυνση ούτε για όσα έκανα ούτε για όσα δεν έκανα, τα τελευταία μάλιστα έμοιαζαν τελείως αχρείαστα –άλλωστε όταν οδηγούμε κοιτάμε μπροστά μας και είμαστε συγκεντρωμένοι-, θα πρόσθετε κανείς, και θα είχε, βεβαίως, δίκιο επιχειρηματολογώντας υπέρ όλων όσων δεν έκανα εν τέλει- αφού, στην περίπτωσή μας, η πραγματικά λάθος στραβοτιμονιά, ήταν όλα όσα είχα κάνει και τίποτα δεν θα μπορούσε να υπερασπίσει το αντίθετο και να με προστατέψει από το ρεζίλεμα και την απόλυτη έκθεσή μου μπρος στο απολύτως άγνωστό μου τοπίο, στο πικρό θέαμα της επόμενης στροφής.    

   Στη συνέχεια, φυσικά και δεν θα μπορούσα να μην έχω σταματήσει φρενάροντας,  όχι με τα φρένα ασφαλώς, αλλά σέρνοντας τα πόδια μου στον παρακμιακότερο περιφερειακό  της πόλης για να μου τραντάξει βιαίως τα πέλματα και κάθε ανόητο τσουλούφι, ώστε να αναδειχθεί επαρκώς  πόσο γυμνός βολτάριζε, εν προκειμένω ποδηλατούσε, ο βασιλιάς που τώρα τίποτα και κανέναν δεν αναγνώριζε καθώς και το αντίστροφο. Το τοπίο απλωνόταν σαν θεατρική σκηνή: αν και ελαφρώς αφυδατωμένα,  τα σκηνικά απεικόνισης του κάμπου έμοιαζαν να με χλευάζουν με βδελυγμία περικυκλώνοντάς με σταθερά από παντού και τοποθετώντας με με αυτό τον τρόπο ακριβώς στη μέση του αγνώστου.

   Εννοείται, βέβαια, πως δεν θα μπορούσα ούτε να μην έχω επιχειρήσει να παίξω την τύχη μου μαζεύοντας το λιγοστό εναπομείναν κουράγιο μου για να κάνω καμιά εικοσαριά διερευνητικά βήματα με καζάνι το βλακώδες κεφάλι μου, ώστε να με περιγελάσουν με ζέση όλοι, ο κάμπος, οι έκπληκτοι παρέκει παρευρισκόμενοι πελαργοί και το στραμπουλιγμένο, λόγω άτσαλης εναπόθεσής του στο έδαφος, ποδήλατό μου, όταν επέστρεψα με βαριά την παραδοχή στον τόπο του εγκλήματος, ούτως ειπείν στο κρίσιμο σημείο της λάθος στροφής που πήρα με το τιμόνι μου. 

   Και -πώς αλλιώς-, θα έλεγε μάλιστα κανείς πως ήταν πρακτικά αδύνατον, να μην είχε συμβεί κατά τι νωρίτερα παραλίγον δυστύχημα, όταν ο πατέρας μου, αυτοκινητιστής επί δεκαετίες με μηδενικό οδηγικό πταίσμα, άφησε άθελά του να του φύγει για λίγο το τιμόνι, θέτοντας όχημα και εαυτούς επιβαίνοντες εκτός πορείας, καθώς τελούσε υπό ταραχή, εξαιτίας μου ασφαλώς, όχι όμως λόγω της ποδηλατικής, αλλά λόγω της πανελλαδικής αποτυχίας μου που επίσης είχε συντελεστεί -εκ προθέσεως ήταν κοινό μυστικό- και προηγηθεί εκείνο το μαύρο πρωινό και η οποία με απέκλειε από τις Υψηλές Πύλες των υψηλόβαθμων σχολών, και ότι άλλο παρέπεμπε σε λόγους ανταλλαγής τάχα μου ταπεινών χειραψιών για τα συχαρίκια ενώ η παγωνίσια ουρά μας από πίσω μας κάνει αέρα.  

   Έπειτα, πώς να μη βρεθώ το ίδιο απόγευμα περικυκλωμένη όλης της οικογενείας και των τοπικών συγγενών ζωσμένων την εκ βαθέων αμέριστη συμπαράστασή τους στο πλευρό των καταρρακωμένων γονέων, να μην πενθήσω ομοίως ανάμεσά τους, αμήχανη με την νέα μου ιδιότητα ως ποδηλάτισσας  και κόρης της ντροπής, υπομένουσα σιωπηλή  τα εχθρικά βλέμματα και έτοιμη για παν ενδεχόμενο, παραταύτα η λύση δόθηκε διά της βασιλικής οδού, αυτής δηλαδή του αμοιβαίου συμβιβασμού, ο οποίος σύντομα βεβαίως θα αποδεικνυόταν μη ειλικρινής, αλλά προς το παρόν, μάλλον μας βόλευε, λόγω προσωρινής εξαντλήσεως κυρίως. 

   Βλέπετε, όλα αυτά δεν θα μπορούσαν ασφαλώς να μην σχετίζονται με τη ζωή μου και με τη ζωή μας, με το τιμόνι, με την ικανοποιητικά ελεγχόμενη διαδρομή, την  προσωρινά ελλειμματική ταυτότητα, τη στροφή που παραβλέφθηκε, χάθηκε και βρέθηκε ξανά, δεν θα μπορούσαν να μη σχετίζονται με τον Κλέφτη Ποδηλάτων,το Μινώταυρο και το Λαβύρινθο και κυρίως, με το βλακώδες μου κεφάλι. Εγώ πάλι δεν θα μπορούσα να έχω κάνει παρά όσα έκανα, πράγμα που ίσχυε και για όλους τους υπόλοιπους. Ως αποτέλεσμα, απασφαλίσαμε οικογενειακώς οδηγώντας τα πράματα σε μία αλυσιδωτή αντίδραση, αλλά όχι και σε μία κάποια εκτόνωση της κατάστασης.

   Ακολούθησε, λόγω θρησκευτικής παράδοσης, μεγάλος λόγος περί συγγνώμης και συγχώρεσης καθώς και περί σωστού και λάθους, ακολούθως περί δίκαιου και άδικου αγώνα. Αυτή η συζήτηση με άφηνε παγερά αδιάφορη, αλλά αναγκάστηκα να παριστάνω ότι συμμετείχα για να γλιτώσω όσο το δυνατόν γρηγορότερα από αυτό το μαρτύριο στο οποίο, να σημειωθεί, δεν υπήρχε έλεος. Σε κάθε περίπτωση η έλλειψη βούλησης και η πασιφανής αδυναμία μου έναντι της εκάστοτε ζητούμενης ικανότητας φάνηκαν να λειτουργούν ως ελαφρυντικά δεδομένα και λειτούργησαν προς όφελός μου, το επεισόδιο έληξε με μισομασουλημένες εκφορές απόδοσης χάριτος, του στυλ “συγχωρεμένη”, αν και ούτε ακριβώς και σίγουρα όχι απ’ όλους.

   Όσο για ΄μενα, μην έχοντας καταφέρει να επιβάλλω καμία ανατροπή και όπως μου συμβαίνει πάντα όταν νιώθω αδικημένη, σύντομα τους γύρισα τη μικρή μου πλάτη, επέστρεψα στο ποδήλατό μου και για το υπόλοιπο εκείνου του καλοκαιριού αφοσιώθηκα ολοκληρωτικά στην παρατήρηση των πελαργών.

White Storks stand on a road in the Israeli annexed Golan Heights

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s