3 poems in Portuguese by A Bacana, translated by Joana Gomez & Michel Kabalan

http://www.abacana.com/oficial/tres-poemas-de-danae-sioziou-traducoes-de-joana-gomes-e-michel-kabalan?fbclid=IwAR3Br-Ulz9TsIqud8zNE5LcPV1MdiX8uv1M4VqQ0OE5RIeXKXsJduFLzhoo

Οικιακά – Trabalhos domésticos

Se calhar não percebeu
E nem reparou
mas continuou a cortar as mãos
depois de descascar as pêras.
O sangue fluiu com gentileza
pelas linhas do destino da vida do coração
até ao ralo
rodopiando entre pratos sujos e restos de comida.
Aproximou-se inquieto
o seu gato
com uma compaixão sincera
começou a lamber as feridas
enquanto por um breve momento
ela se contemplou no reflexo vítreo dos olhos felinos
uma estrangeira
presa numa gaiola suja
um telhado que não conhece o nascer do sol
pequenos besouros no chão
e na pia as mãos encharcadas num lago escuro
que agora brilha
coroado com a espuma branca do detergente.
Das profundezas da pia
nascem todas as luas cheias
as luas brancas
pensou
deixa-me ao menos acabar a louça hoje

Danae Sioziou (Grécia, 2008)
Publicado em  ‘Austerity Measures: The New Greek Poetry’ (NYRB Poets, 2017)

*

Um assalto (2018)

Ao abrir a porta da minha casa
vejo que a poesia é um privilégio
como os brinquedos caros da infância
ou a enésima audição da tua música favorita
em condições acústicas perfeitas
como um beijo dado pelo amor da tua vida
como milhares de póneis brilhantes
como a vida noutros planetas
como o mel que se dissolve completamente numa chávena de chá
como rebanhos de trovões à distância
Eu gosto de escrever poemas
porque escuto o começo da minha morte
mesmo que as pessoas não gostem ouvir poemas
Eu gosto deste som
a maneira como se põe em ordem as palavras
a maneira como assaltam uma casa segura
Gosto de escrever poemas
a maneira como os gatos gostam de se lamber ao sol
e eu quero ser boa nisso.
eu quero ser boa nisso.

*

A Flecha (2010)

Anda cá e brinca comigo. Desabotoa os meus botões um por um e por cada um deles contar-te-ei um sonho. Verás como as minhas costas nuas formam um arco. Por desenhar. Quando puderes, tenta esculpir aqui, peço-te, uma flecha.

publicado em ‘Useful Children’s Games’, Harlequin Creature, New York 2016

Advertisements

We are stuck here

@annacharaktinou  

 

                                          είμαστε ξένοι/ προτιμάμε το χάος

Πάνω από την Αθήνα πετάει μία γάτα
με την ουρά της άκοπη
είναι η γάτα της Παυλίνας
που δεν είχε ποτέ γάτα
μένει στο Παγκράτι
και γράφει ένα βιβλίο για τον Ιβάν
στο βιβλίο μέσα πετάει μία γάτα
όπως πάνω από την Αθήνα
πετάνε άνθρωποι κυνηγημένοι
θέλουν να φτάσουν κάπου
θέλουν να φτάσουν κάπου
αλλά έχουν φρακάρει εδώ
πάνω από την Αθήνα πετάει το κουνέλι μου
ο σκύλος του Παναγιώτη
η Νάντια, ο Σωτήρης
το Α νεκροταφείο, το Β νεκροταφείο,
το νεκροταφείο Ζωγράφου, Καισαριανής
σύσσωμοι οι σύλλογοι του επέκεινα
διαμαρτύρονται
για τα προβλήματα στην εναέρια κυκλοφορία
πάνω από την Αθήνα πετάνε που και που οι φίλοι μου
κι αυτό δεν είναι μεταφορά
ο ουρανός έχει λόξιγκα
πάνω από την Αθήνα πετάω κι εγώ
με την ουρά μου άκοπη
κάτω η πόλη χωνεύει τα σωθικά της
κι ούτε ένα μελτέμι.

Στο πάρκο

10383970_10152849015007460_2568600124193974308_n61718_444104977459_2851543_n

Θέλησα τον κόσμο παιδικό πάρκο
με το προστατευτικό δίχτυ του
όχι χωρίς
θέλησα το σώμα βρεφικό
με τα σάλια του
πηγαίνω
στα τέσσερα
χωρίς νόημα η ομιλία
και μόνο  το κλάμα
σε πείθει ή δε σε πείθει
τα μαλακά παιχνίδια
δεν ματώνουν λιγότερο τα ούλα
σε πλησιάζω
σου χαρίζω
ένα ξεδοντιασμένο χαμόγελο
εσύ είσαι ξένος και ατζαμής
έχω καλό προαίσθημα
σίγουρα, σίγουρα
θα με βρεις όμορφη.

Ανυπεράσπιστος Χρυσός

Love_

Ο άντρας που με αγαπούσε
κάπου εκεί ανάμεσα στη Βαλχάλα
και τον Όλυμπο ζούσε
στο ποτάμι των παιδικών μου χρόνων
μαζί με την Βογκλίντε, την Βελγκούντε
και την Φλοσχίλντε κολυμπούσε
καντάδες μου έψαλλε, ευχές μου έστελνε
με τραγούδια γερμανικά που ακουγόταν
ελληνικά και το αντίστροφο.
Σαν να βρισκόμουν πάλι σπίτι
-στην πόλη που μεταφράζεται
του Καρόλου η ησυχία-
ή εκδρομή στην Αλσατία,
στην Μπεζανσόν με τα περίφημα υφαντά
απ’ όλες τις ανεμελιές μας
δεν έμεινε όρθια καμιά.
O άντρας που με αγαπούσε
είχε μια συλλογή από χάρτες
για την πορεία των μαλλιών μας έτρεφε
μεγάλες αυταπάτες
στο πρόσωπο γερμανίδων τουριστριών
το πρόσωπό μου αναζητούσε
και εκλιπαρούσε να ανοίξουν επιτέλους πια
τα σύνορα.
Σήμερα εκτίθεται βαλσαμωμένος
στο εγκληματολογικό μουσείο
τιμωρημένος για υπέρμετρη ματαιοδοξία
όπως ο Άλμπεριχ,
πρώτα νάνος, ύστερα δράκος, εν τέλει βάτραχος
και περίγελος των γιγάντων.
Aχ, ο άντρας που με αγαπούσε
τόσο νερό κι όμως δεν λησμονώ
το όνομα εκείνου, στην καρδιά μου
είναι θαμμένο όπως ο χρυσός του Ρήνου.